İÇBÜKEY ÇÖKÜŞ
Nabzı durdu şiirlerin,
Aktı tersine yüreğimden.
Gök çekmedi silüetini,
Yuttu yer-su kendi gölgesini.
Sorgularımda yağız toprak,
Altımda ufalanmış tozu dünün.
Kendi ıslaklığından kaçan incim,
Yükselmez mihraba,
Yağar dertlerin kavurduğu yerde,
İçime içime...
Dolaşır ruhumun kıyısında,
Rengi çalınmış kaderim,
Bekler şefkatini serimden.
Kabuk bağlamaz öksüz yaram.
Ey göğsümdeki kara kuyu!
Ey gözeneği toprağımın!
Kırma aynaların buğusunu,
Göster, süt ak göllerin durulduğunu.
Bir nida süzülüyor mekânsızlığa,
Saklıyor sırrında köklerimi.
Donmuş içbükey zamanlarım,
Siliyor izini gözlerinde yulanın.
Ey ışığımı sağan güneş!
Ey akmayı unutmuş nehirler!
Dokuz kat göğün üstünde,
Yedi kat yerin dibinde,
Varlığın ve yokluğun sönmüş tininde;
Çığlıkların izdüşümüyüm,
Biteviye, kendime gömüldüğüm.
***
