HERKES GİBİSİN
Gözlerin,
Sabahın beşi gibi açıldı üzerime.
Ne ardında bahar vardı
ne de güneşin sıcaklığı.
Bir yangının küllerinden kalma gibiydin,
sönmemiş ama çoktan yanmış.
Dokunsam yanacağım
ama hiçbir kıvılcım düşmeyecek kalbime.
Cümlelerin…
Bir başka aynadan yansımış
ezberlenmiş gülüşler…
Oysa ben
kendine ait suskunlukları severdim,
kendi acısıyla konuşan bir bakış.
Bir gülü saklıyordun dudağında,
yarım bir tebessümle
Sadece dikenleriyle
kanattın gecemi.
Bir defterin arasında unutulmuş
kuru bir yaprak kadar tanıdıktın
ve o kadar da yabancı.
Sen,
Yağmuru çağırdın da
hiç ıslanmayan bulutlar gibiydin.
Ve herkes gibi
Biraz eksik biraz fazla.
Ne tam dokundun
ne de iz bırakmadan geçtin içimden.
Tanıdık cümlelerle
alışılmış bir gülüş bıraktın geriye.
Yüreğin mi sahipleniciydi,
yoksa ben mi öyle görmek istedim,
bilemedim…
İşte ne bir çığlık koptu sende
ne de gözlerin konuştu geceme.
Şimdi ben de alıştım
herkes gibi olmana.
Yokmuş senin de bir farkın,
dedirterek yitirdin bütün anlamları.
Yaralı bir ceylan gibi
bakakaldım arkandan,
yüreğime bıraktığın acıyla…
***
Editör: Nevin Bahtışen
