GÖLGÜN
Pencereme bakmıyor gözlerin,
Bu yüzden karanlık,
Bu yüzden zifir.
Yabancı bir ten,
Soğuk...
Tanımsız...
Geceler dilimde esrik saki,
Adı yok,
Esamesi yok güneşin
Benliğimde...
Göğümdü bir zamanlar gözlerin,
Şimdi düşmüyor ateşi yüzüme.
Maiyi eskitiyorum gölgün tenimde,
Sen kokuyor hâlâ odam,
Kayboluyorum olmadığın yerlerde
Dipsizce...
Gezdiğimiz kaldırımlara
Çökmüş bir sessizlik,
Düşmüyor gölgem üstüne.
Devşiriyor yolları ayak izlerinde,
Parke taşları alışsa da yokluğuna;
Ben üşüyorum,
Ben düşüyorum,
Değmeyince sesin ömrüme;
Gönlümce...
****
GÖLGÜN: Işığını canlılığını yitirmiş, hüzünlü, durgun, içe kapanık.
***
