ERGUVANLARIM AÇSIN YİNE
Ya erguanlarım açsın, salsın kokularını baharıma
Ya da sen açan tomurcuklarım, çiçeklensin bahçemde.
Filizlensin renk renk, yağmura doymamış toprağın isyanını, kurumuşluğunda görmeyim artık.
Başımı dayadığım bir ağaç gövdesinin kuytusundan,
Coşkulu doğanın sessizliğine, dalgın dalgın bakıyorum uzaklara.
Heyecanlı bir tedirginliğin içinde duygularım, yokluğunla varlığının arasında sıkışmışım ben.
Tüm cesaretimi toplayıp cüretkâr ruhumun en çılgın yanıyla geleceğim, bekle beni.
Oradasın, ulaşılmazlarda değilsin biliyorum.
Kırılmasın hayallerim, asla içimi acıtmazsın değil mi?
Okyanuslarını aşabildiysem ben senin, sığ sularında boğulmak istemiyorum.
Bildiğin gibi yine hep aynı saatlerde, tam burama sen düşüyorsun.
Ne zaman ne yaşar ne görürüz bilemiyoruz ki!
Nerede kesişir noktalarımız, hangi ortak paydalar bizi kenetler birbirimize biliyor musun?
Ben zaten alışkınım deyip sert kayaların gölgelerindeki çaresizliklere sessiz kalma sakın!
Yağmurlarında ıslanmış, buğulanmış sokak lambalarının sisli ışıkları, düşüyor karanlıklara.
Zor değil demiştin hani, zaman en değerli ilacıdır mutlu varlığıma uzanan anların?
En kırılgan duygularımın kök salmaya başladığ, yüreğimin en tatlı baharındayım şimdi.
Öyle bir aşk doğmalı ki öyle çılgın, içinde hiç yaşanmamış bu güne dek tüm zamanların.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
