EMRET SEVDİĞİM
Ey sevgili sensin aşkta kudretim!
Dağları nakışsız, tül ederim tül!
Sensin tek kuvvetim, sensin cüretim,
Kervansız çölleri, gül ederim, gül!
Yormama gerek yok, bil ki dilimi,
Şöyle çırpmam yeter, iki elimi.
Cihanı titreten, Sultan Selim’i,
Kapında diz çökmüş, kul ederim, kul!
Cümlesi Kerem’i, âşık bilse de
Ateşten gömleği, dile gelse de
Boşatır kudretim bir tek celsede;
Aslı’yı süresiz, dul ederim, dul!
Karun da kendini, zenginden sanır,
Varlığım, tacını bin kez devralır,
Emreyle bir anda, don gömlek kalır,
Serveti, şöhreti pul ederim, pul!
Sererim uğruna tüm dünyaları,
İnciyle bezerim bütün yolları,
Atlas urbaları, ipek şalları,
Üstüne bastığın, çul ederim, çul!
Aşk ki ey sevgili, öylesi yüce!
Güçtür, güç yetirmek, böylesi güce,
Sen ki efendimsin, bense bir cüce,
Yoluna canımı, kül ederim, kül.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
