EGOMANYATİK
İnce bir söz gibi girdi içime,
Zehirli bir iğneydi her bakışı.
Gülüşü kıyımdı insanlığa dair,
Ruhumun üstünde paslı bakışı.
Süslü cümlelerle kırdı geçti,
Kırıldık...
Sesi yoktu camın.
Kırılırken içinden geçti canımın.
Bir kalp de suçsuzken ezilir bazen,
Sızısı olur nasibini alan zamanın.
Egomanyatikti, çekiyordu insanı,
Karanlık bir kutuptu, çıkmaz yönü.
Sustuk her bağırışına, sustukça büyüdü,
Çekildikçe ısıran bir sabır döngüsü.
Çevresine kin saçan bir suret,
Güçsüzü ezen, sözle vuran bir dil.
Oysa şiddetin rengi olmazdı hani?
Ama yürek susunca herkes sağır, herkes sil.
Bir yumruk değil her yara,
Bir kelime de deler gönül camını.
Ne gözyaşı dökmek ayıptır ne acı,
Ayıpsa eğer, acıtan utanmalı.
Şimdi seni anlatıyorum şiire,
Çünkü gerçekler de yazılmalı.
Egomanyatik; bir insanın içindeki tiran
Ve tirana alkış tutan kalabalıklar...
İçimdeki sessizlik kıyamda;
Susmuyor artık sağmallarım!
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
