Dilsiz Kalem / İsmet Bozkurt

DİLSİZ KALEM

Dünyanın rengine bak, siyaha döndü birden,
Güneşi hapsettiler, suçumuz neydi bizim.
Kurduğumuz hayaller görünmez oldu kirden,
Sesimizi kıstılar, ben sağır ve dilsizim.

İnsanlığı yok etti, yetki denen şebeke,
Sınıflara ayrıldık, işkence çeke çeke,
Kimisi en tepede, kimisi alt tabaka,
Şikayetçi olursam, hem suçlu hem yolsuzum.

Umuda geç kalındı, yıldızlar söndü artık,
Yandık gayya içinde kefen şimdiden yırtık,
Eyvallah deyip geçtik, efendimizden korktuk,
Boynumuz bükük kaldı, elim kırık, kolsuzum.

Bir ateşe attılar yana yana kavrulduk,
Avrupa’nın ardından hızlı koşup yorulduk,
Yarış yapalım derken arkamızdan vurulduk,
Erkenden havlu attık, yorgun düştüm halsizim.

Şehidim kalk diyecek tutacak yakasından,
Yetimler hak diyecek mazlumun arkasından,
Öperken fakirimin alnının ortasından,
Zengine bedel verdik, kök çürüdü dalsızım.

Derdimizi söylersek kapımız aralanır,
Sabıka dosyasına adımız karalanır,
Bozkurt susar yazmazsa onuru yaralanır,
Silahım kalemimdir, ömür boyu sonsuzum. 

Editör: Serhan Poyraz