DEPREM
Fay hatları kol kol olup dallanır
Çocuk, büyük, kış gününde sızlanır
Artçılar durmadan bizi korkutur
Sanki kıyamet bu gün, her yer sallanır
Anne kucağında bihaber çocuklar
Toz bulutlarında yakılır ağıtlar
Can candan ayrı düştü, göçüp gitti
Taze filizlenmiş gencecik fidanlar
Şehirler sancı çekiyor, insanlar içinde
Yıkılmış virane yıkıntı zeminde
Üç beş kiremit, kaldırsan nafile
Can çekişirken bedenler enkâzlar içinde
Yıkılan enkâzların yoktur dili.
Toz duman kaplamış her yeri.
Belli değildir kim ölü kim diri
Cansız bedenler, deprem sonrası.
Sözün bittiği yer, olmuş burası.
Olmuş sanki kıyametin provası
Bu fani dünya doğum ile ölüm arası
Dillerden düşürmemeliyiz hakka niyazı
Hani evim barkım, haraba döndü
Olmasın tekrarı ne acı gündü
Ömrümü verdiğim ocağım söndü
Yüreğe kor düştü tarifsiz bir gündü
Bir ağıttır yükseliyor memleketimde
Memleketimin şehirleri enkâzlar içinde
Dua eden eller, düşünceler, mahşerde
Ya ilahi çare sende derman sende
