ÇÖL KELEBEĞİ
Bir çöl sessizliği çöktü yüreğime,
Adını koyamadığım akşamlardan beri.
Rüzgâr sustu,
Kumlar sustu
Ama içimde büyüyen o hasret hiç susmadı.
Ben,
Gözlerinde geceyi taşıyan bir kadındım.
Dışarıdan bakınca güçlü,
İçimde ise sessizce yorulan.
Gülüşümde baharlar saklıydı belki
Ama ruhum uzun bir kışın içindeydi.
Kim gördü kirpiklerimde biriken duaları?
Kim duydu geceleri yastığıma bıraktığım sessizliği?
Herkes beni güçlü sandı;
Oysa ben, kırılmamak için susan ince bir daldım.
Fırtınalara dayandım
Ama içimde kaç kez sessizce kırıldığımı kimse bilmedi.
Sonra bir gün, sessizliğin ortasında bir çöl kelebeği kondu avuçlarıma.
Ne söylediğini bilmiyorum.
Ama kanatlarındaki renklerde,
uzun zamandır unuttuğum bir umudu gördüm.
Bana dokundu...
Yaralarımı sormadan, geçmişimi yargılamadan,
Benden hiçbir şey beklemeden,
Sadece dokundu.
Ve ben ilk kez anladım;
Bazı dokunuşlar yarayı açmaz,
Aksine insanın kendini yeniden bulmasına yardım eder.
Çünkü bazı kelebekler çiçek aramaz
Onlar en kurak yüreklere konar.
Çünkü bilirler, en sessiz kalplerin içinde bile
Yeniden yeşerecek bir bahçe vardır.
Ey, sabrını gözyaşlarıyla sulayan kadın!
Yorgunluğunu saklama artık.
Gökyüzü bile vakti geldiğinde,
içindeki yağmuru bırakır.
Bilirim;
Bazı özlemler bir ömre sığmaz.
Bazı bekleyişler insanı kendine bile uzaklaştırır.
Ama yine de vazgeçme
Çünkü hayat,
En güzel sürprizlerini sabretmeyi bilen yüreklere getirir.
Bir gün...
Çölün ortasında karşılaştığın o vaha gibi
Umut yine kapını çalacak.
Belki bir kelebek kanadında
Belki bir gülüşün sıcaklığında
Ve sana unuttuğunu sandığın şeyi hatırlatacak:
Hâlâ sevebildiğini,
Hâlâ iyileşebildiğini,
Hâlâ yeniden başlayabileceğini.
Çünkü sevgi, en kurak çölü bile yeşerten görünmez bir yağmurdur.
İnsan, en karanlık gecelerden sonra;
Kendi ışığını bulmayı öğrenir.
Ve bazı mucizeler gökten değil,
Yaralarını sevgiyle sarmayı öğrenen yüreklerden doğar.
***
Editör: Nevin Bahtışen
