CANIM İSTANBUL
Baba ocağı, ana kucağı gibisin canım İstanbul
Hangi dilde konuşsam, hangi dinde buluşsam
Hangi ülkenin mutfak lezzetini sunsam damağına
Hangi tarihin kültürünü açsam dimağına.
Başkenti olmuşsun cihanın, bütün gözler üstünde
Nasıl anlatsam seni, nasıl dinletsem dünyam insanına.
İsterse seyreylesinler seni “havzı hayalin sularında” Ahmet Haşim gibi,
İsterse Orhan Veli misali “dinlesinler gözleri kapalı seni.”
İsterse “Körfezde durgun suda” aşkı arasınlar Yahya Kemal misali.
Dünya insanına açmışsın kucak,
Her gelen bulmuş kendine yerleşecek bir bucak.
Senin nazar boncuğun olmuş Kız Kulesi,
Gelip geçen gemilere sanki el sallar.
Tarihten birer sayfadır hisarlar,
Fatihler, Yavuzlar, Süleymanlar.
Topkapı Sarayı’ndan dünyayı selamlarlar.
Hâlâ bir kalbin attığı yer gibidir duruşu Dolmabahçe’nin.
Armağanıdır bu topraklar bize Mustafa Kemal’in.
Nasıl anlatsam seni, nasıl dinletsem dünyam insanına.
Her günün başka güzel İstanbul.
Her yönün bir başka İstanbul…
