EYLÜL SOĞUĞU ŞUBAT AYAZI / SELCEN GEZGİN
Bugün sizlere Selcen Gezgin'in kaleminden çıkan “Eylül Soğuğu Şubat Ayazı” kitabından söz edeceğim. Her ne kadar kitap çok kısa olsa da aslında anlamı çok büyük diyebilirim.
Bir kadının yalnızlığı çok güzel yansıtılmış diyebilirim, o yüzden çok uzatmadan kitabımızın konusuna geleyim.
Sevildiğine inanarak çıktığı evlilik yolculuğu, zamanla onun en büyük yalnızlığına dönüşüyor. Yıllarca sevgiyi bekliyor, değer görmeyi bekliyor ama eline geçen tek şey kırgınlık ve sessizlik oluyor. Buna rağmen üç evladı için dimdik ayakta kalmaya çalışıyor. Bir annenin, kendi acısını içine gömüp çocuklarına umut olmaya çalışmasını okumak kalbimi paramparça etti.
Hayat ona bir kez daha acımıyor ve bu kez kapısını kanser çalıyor. Sanki çektiği onca acı yetmezmiş gibi, bedenini de ağır bir hastalık teslim alıyor. Bazen kader bazı insanları peş peşe sınamayı hiç bırakmıyor.
Bu kısacık öykü bana bir kez daha gösterdi ki insanı en çok hastalık değil, sevgisizlik tüketiyor. Sayfalar azdı ama hissettirdiği acı tarifsizdi. Kitabı bitirdiğimde boğazım düğümlendi ve uzun süre o kadının sessiz çığlığını unutamadım. Bazı hikâyeler okunup bitmiyor, insanın içinde yaşamaya devam ediyor.
ALINTILAR
“Her kadının içinde bir sessizlik vardır; kimisi sevilerek unutulur kimisi susarak büyütür kimisi ise sessizliğiyle yok olur.”
“Bir evin yuva olması için duvarları yetmez. Siz eşinize kapı olun ki o da size yuva olsun. O yuvanın temeli taşla değil; sadakat, merhamet ve sevgiyle atılır.”
“Bilin ki ben sizi çok sevdim. Bu sevgi, ölümle bile bitmeyecek; bir yıldızın karanlıkta parlaması gibi, ölümsüz...”
***
Editör: Deniz İmre
