BİR HİCRAN ŞARKISI
Ruhumu sarmada bak yine hicran perdesi,
Benden çok uzaklarda, bilmem hangi yerdesin.
Derinden yükseliyor hüzzamın acı sesi,
Sana hasretim ey yâr, söyle bana nerdesin?
Gönül bahçemde soldu ümidim, gönül mahzun,
Bu ömrün son deminde bana vuslatını sun.
Bakışların ruhuma fısıldasın bir efsûn,
Sana hasretim ey yâr, söyle bana nerdesin?
Bülbül ah eylemekte, nedir gülün günahı?
Sükûta dökülüyor iki aşığın âhı.
Kararan ufuklarda görür müyüz sabahı?
Sana hasretim ey yâr, söyle bana nerdesin?
Çatlamış dudaklarda özlemin nağmesi var,
Gittiğin günden beri devr-i âlem bana dar.
Zamansız düşen aklar, saçlarımda beyaz kar,
Sana hasretim ey yâr, söyle bana nerdesin?
Müptelayı aşkınım, çaremiz kalmadı hiç.
Bir tebessüm, bir ümit, bir kırıntı, bir sevinç…
Yüreğimde fırtına, sanki amansız bir linç.
Sana hasretim ey yâr, söyle bana nerdesin?
Hüsrana büründü aşk, ney sustu, mızrap kırık.
Her nefeste göğsümde düğümlenir hıçkırık.
Yollarında belirdi o bitmeyen ayrılık.
Sana hasretim ey yâr, söyle bana nerdesin?
***
Editör: Hamdiye Özer Okudan
