BENİ AYRILIKLA SINAMA
Her gün yeni bir umutla açılır,
Kızaran şafaklara gözlerim.
Özlemle yanan bağrıma
Basmak olur ilk işim,
Masamda bana gülümseyen resmini.
Kalp atışların çarpar sensizliğime.
Sensizliğimin hüznü dolar,
Bir daha, bir daha koynuma.
Beni ayrılıkla sınama ne olur !..
Kaç bahar, kaç güz geçti sensiz.
Her gün yeni bir umutla dolarım,
Cama vuran kurşun alevi ilk ışıkla.
Perdeyi kaldırıp bakarım hep,
Ayak izlerin mühürlenmiş sokağa,
Yeni bir umutla bıkmadan.
Odamın kapısını her açtığımda,
Dışarıya her adım atışımda,
Seninle kucaklaşacak gibi.
Uzaktan yaklaşan her sarı taksi,
Seni getirecek gibi bakaar, bakarım işte.
Günler mi sarhoş, ben mi bir hoş !
Sallanarak dolaşırım hesapsızca, pejmürde.
Derbeder günler geçip gider solgun yüzüyle.
Akşam kızıllığı çöküpte, eve yaklaşınca,
Yine ellerimden önce kalbim titrer.
Kapıyı sen açıverecekmişsin gibi gelir.
Bilirim;
Sürpriz yapmayı çok severdin.
Her defasında,
Kapıyı vurmadan,
Zile dokunmadan,
Girmedim hiç içeri,
Sen gittiğinden beri...
Ceketimi asıncaya kadar
Yorgun bedenimden çıkarıp.
Ne hayaller geçer sınırsız, hudutsuz.
Beni ayrılıkla sınama ne olur !
Bak göçmen kuşlar göç edeli çok oldu,
Yeni vatanına kavuştu.
Sarardı yapraklar toprakla kavuştu.
Toprak, yağmuruna kavuştu.
Bir tek biz kavuşamadık birbirimize.
Ben kavuşamadım sana.
Beni ayrılıkla sınama ne olur !
Gel güneşinle yıka bedenimi.
Ritimsiz mısralar dökülürken şimdi şiirime,
Üşüyen sensizliğim sığmaz olur bedenime.
Düşlerimde olsun kal, gitme.
Hasretine tutsak bir yalnızlık,
Ölüm namlusunda bir beden.
