AYRILIK
Sana ait olan ne varsa al git benden.
Hatta kalbimi de al git.
Sevmeleri bana bırak,
Sevilmek senin olsun.
Sadece tatlı buselerini özlerim.
Bir de ilk günlerdeki kor bakışlarını.
Aşk yangınlarından kalan izler var yüzümde,
O yüzden bükülür dudağım,
Mahzun bakar gözlerim.
Sana yazdığım tüm şiirleri yaktım bu gece.
Ne kadar da aptalcaymış sevmelerim.
Haketmiyormuşsun sevilmeyi,
Bunu çok geç anlamanın ızdırabındayim şimdi.
Dışarıda yağmur yağıyor, uykular çok uzağımda.
Yıldızsız gökyüzünden her düşen yağmur,
Vuslatı haykırıyor ve ben ayrılığa ağlıyorum.
Çok mu özlenir sevilen, ayrılık böyle mi acıdır.
Sabaha sensiz uyanacağım yine,
İçimde yoksunluk olacak,
Uzaktan bir çocuk çığlığı duyarsan
Beni hatırla olur mu?
Çünkü o çocuk çığlığında
Benim iç cekişlerimi hissedeceksin.
Ne kadar da duyarsızmışsın.
Ayrılık mevsimini hazana bağladın ya,
Belki de daha çok canımın yanmasını istemişsindir kim bilebilir ki!
Çünkü ne kadar acımasız olduğunu biliyorum.
Son vedayı omuzlarıma yüklerken,
Birazcık gülümseyebilseydin bari.
Demir tavında dövülür derler ya!
Ayrılık mevsimi olarak sonbaharı seçmenin
Sebebini de anlıyorum az çok.
Ayrılığın acısını bana yaşatırken,
Yüreğimin sancısını bilebilseydin keşke.
Ah! Bir bilebilseydin…
