ANADOLU İNSANINDAN RENKLER
Ulular, arifler, bilgeler, erenler,
Bu dünyaya konup göçenler,
Acısıyla, tatlısıyla bir dem sürerler
Şimdi sinlerinde otlar biter.
Onlar, yol gösterici bir yıldız gibi,
Karanlık çağlara ışık tutarlar,
Geçmişin karanlık kapılarından,
Bize aydınlık bir yol bırakırlar,
Onlar ölümsüzdür eserleriyle yaşarlar.
Kimi bayrak için, vatan için,
Bağımsızlık için ölüme giderler,
Şehit olur cennete kanatlanırlar,
Vatan, namus borcudur onlar için.
Yiğittir Anadolu delikanlısı, köylüsü,
Motorlarla sürer kınalı toprağı,
Yoksulsa kara sabana yapışır elleri,
Evlek evlek sürerler, tarlaları.
Yaz gelende, kehribar başaklı buğdaylar,
Hasat edilir, götürülür harmanlara,
Alınteri akar, harman sarılarına,
Akşam güneşi çöker yaylalara.
Kimi meyveli ağaçlar diker,
Yeşertir bağları, bahçeleri,
Elleri kan içinde, yorgun.
Kimileri gül yerine diken verirler,
Kimileri ateşi alıp eline, ormanı yakar,
Kül olur ağaçlar, ciğerimiz yanar,
Bize yağmura hasret bir çöl kalır.
Kiminin gözünden kahır yaşları akar,
Yüreğinde elem çiçekleri açar,
Çiçekli baharı hazana döner,
Hasret içinde hasret çeker.
Kimine kardelen çiçeğidir sevgili,
Dağlar başında açmış kar çiçeği,
Kendisi dikenli bir kaktüs çiçeği,
Tutma yanarsın, kanatır ellerini,
Olmayacak düşlerin peşindedirler.
Editör: Nevin Bahtışen
