AKIBET
Baharlar sonbahar oldu,
Çiçeklerin benzi soldu.
Zaman akıp gitti sessiz
Gönüllere hüzün doldu.
Bahara ermiyor kışlar,
Dönmez oldu göçmen kuşlar,
Çıkılmaz artık yokuşlar
Yaşlar kemalini buldu.
Yorulunca tüm vücutlar,
Ortadan kalktı hudutlar,
Kaybolan cümle umutlar
Saçını, başını yoldu.
Gelse bile uygun talep,
Söylenilmez engel edep,
Yen içinde kırılan hep
Gücü yitmiş kırık koldu.
Hayat artık bir bilmece,
Anlatılmaz hece hece,
Seferî’nin gündüz gece
Düşündüğü uzun yoldu.
