ÖYKÜ
Giriş Tarihi : 04-10-2022 23:08

Çocuk

Yazan: Nevin Bahtışen - ÇOCUK

Çocuk

ÇOCUK 

Gözünü lambaya dikmişti. Süslü demirden bir perde gibi korkuluğu olan yatağına oturtulmuştu, camı. Üç dört parmak düz cam, giderek hızla genişlemişti. Kalın yerden sonra, tekrar incelmişti. Önüne dökülen saçlarını bir çırpıda kulağının arkasına tutturmuştu. 

Lambanın içinde yanan ışığın alevleri, titreşerek uzayıp, kısalıyordu. Küçük kollu, yuvarlak düğmesine takılmıştı gözleri. Annesi o düğmeyi biraz açmak için çevirdiğinde, ışığı uzamaya başlardı. Kararır, isler oluşurdu. Rengine bayılıyordu, gözlerini kırpmadan bakardı. Turuncu gibi diye düşündü. Sarı ve beyaz diye ayrıştırıyordu, ışığın renklerini. Lambanın önünden geçen, annesinin gölgesini gördü. Hemen ayağa kalktı, gölgesini görmek istiyordu. 

Gidip dokunmak istedi, kocaman gölge küçülmüştü.
Yaklaşıp, uzaklaşıyordu. İstesede büyük gölgesine dokunamıyordu.
Tekrar oturduğunda, nefesiyle ışığın titreşip, oynaştığını farketti.

Azıcık üflese ne olurdu acaba, Annesi; "Sen söndüremezsin." dediğini anımsadı. O zaman biraz oynayabilirdi. Biraz üflediğinde, ışığın ne kadar da uzadığını gördü. Kendini kaptırmıştı. Tekrar tekrar denemişti. Bir anda karanlıkta kalmıştı. 

Şaşırdı  nasıl yapabilmişti? Söndürmüştü işte, başarmıştı. Ama karanlıkta kalmıştı. Olsun, diye düşündü. Çocuk, anne lambayı söndürdüm, başardım diye seslenmişti.

               

Truva Edebiyat Dergisi Truva Edebiyat Dergisi