YÜREĞİMİN İKLİMİ
Hiç kimsenin geçmediği bir patikadan geliyorum,
Ayak izlerim henüz toprağın serinliğini taşıyor.
Rüzgâr, kavak yelleriyle birleşip saçlarıma dolanıyor.
Sanki dünya yeni kurulmuş da
Ben ilk kez nefes alıyormuşum gibi.
Aşk dediğin nedir biliyor musun?
Bir çiçeğin, yağmurdan sonraki ilk kokusu...
Ne birine söylenmiş söz ne birine yazılmış mektup,
Sadece içimde büyüyen, adı konmamış bir bahar.
Umut, bir ağacın en ucundaki dalda gizli.
Tüm kışın yükünü atmış da
Güneşe doğru bir adım daha atmış sanki.
İşte öyle bir şey sessiz, gösterişsiz ve derin.
Şimdi bir ezgi çalıyor uzaktan,
Müzik değil, sanki toprağın kendi sesi.
Sular durulmuş, kalbim aklanmış,
Sanki her şey sadece bu ânı beklemiş.
Bakma sen gürültüye, bakma o telaşa.
Aşk, bir yaprağın dalından düşerken çıkardığı o sessiz müzikte.
Ve ben, o müziği ilk kez duyuyorum.
Kimseye değil, sadece zamana bir selam olsun diye
Gülümseyerek.
***