YORGUN KALEM
Bir cümleye değmeyecek insanlara sayfalar dolusu sözler yazdık.
Sonra da kendimizi şairiz diye kandırdık.
Bütün mesele bundan ibaret.
Ah benim kırık kalemim,
Ne zaman mutlu şiirler yazmak istesem köreliyorsun.
Ah benim yırtık gönlüm
Nereden dikmek istesem oradan deliniyorsun.
Yıpranmış gönlümü avutuyorum da
Kocaman sabrıma küçük düşüyorum.
Bu da geçer elbet diyorum.
Yanıla yanıla doğrusunu öğreniyorum.
Belki de çok önem verdiğim için kaybediyorum.
Kanadı kırılmış kuşlar misali.
Gülüşe hasret umutlar
Umuda koşanlar
Neden hep hasrete tutsaklar.
Zaman sevdaya şahit ezelden beri
Failler hep değişti,
Failimeçhuller hiç değişmedi.
Gidenler gitti.
Ben hep aynı yerde durdum.
Başka da bir şey yok sadece çok yorgunum.