YANDIKÇA YÜREĞİME ACIMADIM
Bu şehirde senden başka gidecek yerim yok.
Senden başka sevecek yarim yok.
Fırtınalı bir havada okyanusun ortasında, alabora olmuş balıkçı kayığı misali savrulup gidiyorum.
Kendi gönlümün rüzgarında....
Hangi liman kabul eder,
Yalnızlar rıhtımına demir atmış, korsan bir sevda adamını...
Hangi gönül kahvesinde bir bardak sıcak çay verirler...
Utanırım, sensiz
Çıplak kalırım
İnsan içine çıkamam.
Adın ne diye sorsalar, adını söylerim ben....
Nereye gitsem, seni sorarlar bana.
Ben seni anlatmayı kaldıramam.
Ben senin resmine, bakmaya bile kıyamam.
Bakmaya kıyamadığım cennet gözlerinde cehennemi yaşattım arafta ki yüreğime...
Baktıkça yandım..
Yandıkça yüreğime acımadım.
Kaçmadım sevdandan,
Seni bir kerecik görme umuduyla yüreğimi dar ağacına astım.
Sensiz yaşamaya alışır sandım.
Alışmadı, olmadı, takadım kalmadı.
Yazdıklarımı yaşayacak kadar mecalim yok şimdi,
Unuttum diye yazıyorum, özledim diye okuyorum.
Öyle çaresizim ki yokluğunda kendime bile yalan söylüyorum.
Özlemiyorum diyorum
Sonra seni ,özlem sokağında damla damla özlüyorum.
Gökyüzüne, söylüyorum,
Uçsuz bucaksız yeşilliklere söylüyorum.
Sapsarı yapraklara ,
Soğuk beyazlara söylüyorum.
Ama kendime seni özlediğimi söyleyemiyorum.
Ama Şimdi söylüyorum.
Özlüyorum lan özlüyorum.
Ben seni her gün daha da fazla özlüyorum.