YA TUTARSA
Fotoğraflardan fal bakıyorum, ağzımda karanfil tadı. "Fal bakmak günah!" diyor annem odanın ortasında elinde çamaşır sepetiyle dikilerek.
"Kötü bir şey yapmıyorum ki eğlencesine bakıyorum sadece."
Omuzlarını silkiyor, bakışları sertleşiyor, avını sindirmek için avcı misali pusuda beklettiği sözlerini "la havle" çekerek içine atıyor. Sonra da çamaşır sermeye bahçeye gidiyor.
Sakızı kocaman şişiriyorum, dudaklarıma yapışıyor. Karanfil karanfil üflüyorum sıkıntıyla. Dişlerimle ayırmaya çalışıyorum dudaklarıma yapışan sakız parçalarını. Yetmiyor, parmaklarım asılıyor sımsıkı tutunmuş arsız yapışkanları. Uğraşmaktan kaşlarım çatılıyor. Sabırsız bir hamleyle elime alıyorum karanfil kokulu fallı sakızı. Ağzıma yapışacağından bahsetmeyen kağıda hırsla yapıştırıp mutfaktaki çöp kovasına gönderiyorum. Ağzım yorgun ve memnun.
Yeniden cep telefonuma abanıyorum. Karşıma çıkan tanınmadık fotolara bakıyorum sağdan soldan. Gülümseyen yüzlerin ardında saklı kalanları düşünüyorum. Mutlu olabilme ihtimallerini hesaplıyorum tüm iyimserliğimle. El falında yalnızca çizgiler var, bir de nasırlar... Yüzlerde öyle mi ya? Filtresiz çekimlerde; sırıtan kaz ayakları, dipsiz kuyular, travmalar, hatta atılmış tokat izlerinin üstüne serpilmiş ama gizlemeye yetmemiş pudralara, sürülmüş fondötönlere rağmen zoraki gülümsemeler var. Bakınca çok şey anlatıyorlar.
Bana ne düşüyor bu faldan derseniz; kendi söküğünü dikemeyen bir terzi, psikoloji okuyacakken tavan arasında bulduğu aşk fotoromanlarını okuyan, liseyi bile bitirmemiş bir Gülbeyaz var, beyaz atlı prensini bekleyen... Sakızın yalancısıyım. Hani olur ya; tutmaz tutmaz da ya bir gün tutarsa...