VUSLATA BEŞ KALA
İnanmaktı belki de
Tek suçu
Yüreği taş basılıyken
Katran karası geceden
Vurulup uzanır oracıktan
Vuslata beş kala
Birileri yas tutar
Hasretin gözlerinde
Hüzünlü mevsimin sonbaharında
Veda düşer payımıza
Eylül biter ekim başlar
Son demi sonbaharın
Sarı yapraklar mevsimi
Vedalar bir tek bize mahsus değil
Mevsimsel belki de
Yine mahkûm ettin
Geceye yalnız ve
Zifiri ile baş başa
Kendimle hesaplaşma zamanı
Sorgulayıp duruyorum işte
Uyku firar
Gözler ağırlık taşır
Yürek zemheride
Hüzünlü gecenin en güzel özlemine
Şiirler düşer
Memleket havasından
Yüreğimin inci tanelerinden
***