VUSLAT-I ÖZLEM
Ahhh mirimm ahh!...
Her şeyi anlattıkta dilimiz döndüğünce...
Zaman elverdiğince...
Ömür yettiğince;
Bir tek şu meret özlemleri anlatamadık...
Topladık, çıkardık, böldük çarptık;
Dört mevsimi aynı anda yaşadık...
Gidenin yürekte bıraktığı özlemi;
Bir anlatamadık...
Vuslata döktük tüm kelimelerimizi...
Yollara baka kaldı nemli gözlerimiz...
Onca gemiler sessizce demir aldı;
Gönlümüzün limanından...
Ne gidenler ne özletenler;
Döndü seferinden...
Kaldık öylece vaha çöllerinin ortasında açan;
Bir gül tomurcuğu gibi...
Solacağını bile bile bekledik öylesine...
Özledimm derken mirimm!..
Keşke duysaydı özlenen;
Yüreğimizin feryadı figânı.
Soldu vahada açan gül...
Durdu atışı özleyen