VEFASIZ SEVDA
yosun tutmuş yüreği
en koyu karanlığında gecenin
yıldızlar biçimlenmiş kan kızılı saçlarına.
ay ışığında Baudelaire kırmızısı
kanayan dudakları
gözlerinde yeşil, mavi hareler
dudaklarının kıvrımında gülüşleri.
bir rüzgâr seli yorgun çizgiler
çekmiş gamzeli bakışlarına
bir kuğu kadar güzel
karanfil kokulu elleri.
unutmuş kendini mavi penceresinde
ıslak ıhlamur ağaçlarının kokusuyla
rüzgâr esintisi ağaçlarda
salmış umudunu samanyoluna.
gözleri düşmüş hain karanlığa
dar ve bozuk sokaklara
bir yalnızlık türküsü ağıtladı yıldızlara
birini bekliyor olmalı.
gözleri yağmurlu
tel tel olmuş kirpiklerine
çirkin kuşların ürküttüğü sevda
sonbahar yaprağıyla uçtu uzaklara.
bin parçaya bölünmüş umutları
bulutlu gözlerini vermiş camlara
birçok şey geçiyor aklından
yorulmuş göz bebekleri beklemekten.
tellendirdi cigarasını ayak üstü
gecenin bir saati
korku kaldırımları uğultulu
kendini arıyor ay ışığında.
kar yağmış yüreğinin ıssız iklimlerine
dertler büyür ıssızlıkta
sır saklar aynalar
bir bir sönerken evlerin ışıkları. vefasız bir sevdaya tutulmuş olmalı.