ÜMİTSİZ AŞK
Bende hüsranı kaldı, tozpembe düşte yatan
Böyle sevsen de gönül, senin değil bu hatan.
Ne bir canan anladı beni ne sessiz gece,
Ümidin güneşiydi, bir akşamüstü batan.
Sevgili mi vefasız, yoksa ben mi suçluydum?
Tarifsiz bir kederle, kalbimdi dertle atan.
Bir ad koyamadığım hâlde hep sol yanımda,
Anlamsız duygular var, benliğimi kuşatan.
Bir karşılık görmeden, meğer ne zormuş sevmek.
Hayal kırıklığıymış, ruhuma elem katan.
Ümitsiz aşkın ince ipine bağlanırken
Çaresizlikti o an, bana kaşını çatan.
Elini, vicdanına koy da söyle ey kadın!
İnadınla, gurur mu, seni bu denli satan?
***