TEZATLIK
Ben ak derim, sen ise kül
Ben ateş derim,
Sen küskün bir kor gibi sönük.
Nedir bizi aynı göğün altında
Böylesine karşı yüze çeviren?
Kader mi ters yazdı bizi,
Yoksa biz mi geç kaldık
Aynı derin yara yerine?
Oysa sen benim;
En olmadık vakitte içime çöken
Sancım, geçmeyen sızımsın…
Bardaktaki çayın soğuyuşu,
Yolda yürürken aniden unutup
Ansızın tökezleyişimsin.
Sobanın közünü eşelerken
Avuç avuç dağılan umudumsun.
Yahu ben sende artık
Sabrın sonuna dayanmış
Nice iç çekişimi buldum,
Sen hâlâ büyütürsün
Aramızdaki sessizliğin duvarını.
Dilimdeki her duada gizli adının
Titreyen bir hacmi var;
Geceyi ıslatan her yağmurda
Sen düşersin yüzüme usulca.
Bir türlü kurumayan iç yangınım,
Söndürülmeyen çığlığımsın.
Sen beni hiç duymayacak mısın?
Sevmeyecek misin?
Ne olur, sanki göç mü çöker üstüne,
Bir damla sevsen beni?
Belinden dökülür siyah geceler,
Gölgen, omzuma inen ayaz gibi.
Rüzgârın saça değil,
İçimdeki boşluğa dokunur artık.
Süzülerek yürürsün, seke seke
Her adımında benden bir parça koparır gibi.
Bu gidişle beni kül eylersin,
Usul usul; gün gün, ay ay…
Ben mi naz ederim sana,
Yoksa yazgı mı eğmiştir boynumu?
Bir damla sevsen,
Bir anlığına tutsan elimden,
Dağ mı yıkılır başına?
Ben sende bildim yanmayı,
Sende öğrendim tükenmeyi.
Ardında koşa koşa
Ayakkabılarımı eskittim,
Gençliğimi yolda unuttum.
Bir iskambil kâğıdına yazılmış kader gibi
Kaybettim en parlak düşlerimi.
Oysa etimde bırakmalıydın
Bir sevdanın izlerini,
Bir dokunuşun hatırasını.
Çok muydu bu?
Yük mü olurdu sana?
Ecelin mi gelirdi?
Bir parmak ucu kadar sevseydin beni,
Dünya mı eksilirdi yerinden?
***