SON CEMRE
Bilmem hangi mevsimin süreklediği
günlere dalarsın.
Sana sormadan aklaşır saçlar.
Kerelerce dinlediğin veda türküleri,
Daha sık düşmeye başlamamıştır;
babadan andaç ahşap radyoya.
Hasretiyle yandığın isimler
Demirden mıhla perçinlenir, mermerden yazıtlara.
Son vagonun tanıdık misafirleri,
doldurur eski koltukları.
Şifacı teyzeler bir bir kaybolur tünellerde…
Sen akarsın su yerine köprünün altından;
Ten çatlamıştır artık, nehir bahane.
İçinde kurutulmuş çiçekler olan kitaplar,
Yeniden istiflenir,
Kamburuna sırıtan tozlu raflara.
Bir çırpıda ezberlediğin renklere,
Çerçevesi kırık gözlüklerle bakarsın.
Anlamazsın.
Güneş düşmüştür artık
Gölgeler inmiştir senden öteye.
Ardında kaybolmaya
başlayan vedalardan;
Beyaz dokunuşlu,
çocuk masalları inmeye başlar,
göz kapaklarının hapislerine.
İçin ürperir,
Özenle sakladığın heyecan tomurcuklanır,
Belkide son kez kaleme aldığın dizelerde.
Okunası kelimeler soyunur ayaza,
Kol kırılır,
Kar yağar yeniden,
Nadasta unutulmuş gönül bahçene.
Verilmiş sözler girer koluna.
Yetişemediğin sevdalar,
Kaybolmuş aşklar sarar bedenini.
Çatlamış dudaklarına konan,
Belirsiz gülümseme tutar aynanı.
Parmaklar usanır.
Son cemre düşer,
Geride bıraktığın yitik bahçeye.