SENİ SONSUZA KADAR SEVESİM VAR
Ne çare ki gömdüm yüreğimi
Vefasız bir çölün ortasına.
Her gün gözyaşımla suladım;
Aşkım filizlensin, karagül olup açsın diye
Kara sevdasına.
Karagül solmadan, seni sevesim var!
Zemheride kor düştü ciğerime,
Ağustosta kar yağdı yüreğime,
Kanım dondu,
Her gün biraz daha öldüm.
Ölüm ne ki sanki, senden uzak kalmaktı
Asıl zulüm.
Ölmeden önce seni sevesim var!
Nasıl düştüm bu nâra?
Nasıl da içim yandı!
Öyle bir ateşti ki
Her gün biraz daha harlandı!
Ben yaklaştıkça o benden uzaklaştı,
Canımdan can gidiyor.
Ben, beni terk etmeden seni sevesim var!
Sorma bana, nedir derdin,
Neden yüreğin hep ağlıyor?
Neden karagülün yapraklarından kan damlıyor?
Yaz ölüm fermanımı;
Ya gel iyileştir
Ya da sök at şu sol yanımı.
Son sözüm olsun sana:
Seni sonsuza kadar sevesim var!
***