SENİ BEN GİBİ YANİ
Bir şiirle sevişeceğim birazdan
Sessiz harflere usulca sokulup
Özledim diyeceğim
Belki bir harf çiçeklerce dokunur yanağıma
Gece perdelerini indireli çok oldu
Çok oldu yalnızlığım kirpiğimden akalı
Yazacağım kaybolur korkusuyla
Bilirsin
Sesler silinir rüzgârda
Unutma
Seni ben en çok baharda
Seni yazda
Seni kış ayazı donmuş ayaklarımla
Seni eylül gibi
Seni ben gibi yani
Seni gece
Geçmeyen zamanca
Sevdim
Düşerken ben dökülen yapraklarla
Şiirle dertleşeceğim birazdan
Bir yerde okumuştum
Zor olan yalnız ölmek değil
Yaşamak yalnız hissettirenlerle
Yani arkasız kalmak kavgada
Öfkede
Sevdada
Yeminler edilmiş mezar başlarında
Şiirle söyleşeceğim birazdan
Dostum olmadığından sanma
Yalnız içmeyi seviyorum
Bana benzer umutlu bir adamla
O tertemiz yalın zamanda
Türküler katıp yanıma
Kanata kanata kendimi
Öğreneceğim yeniden
Susarak acımayı yani
Seviyorum işte
Memleketin hali gibi
Şiirle içeceğim bu akşam
Bir hece atıp bardağa
Ünlemler saplanacak yarama
İlhamı da çağırdım ama
Gelse ne fayda
Göğe bakarken kül olmuş sigara
Elbet Nazım’dan okuyacağım
Enver Gökçe’den
Yürekte aşk
Tek” y” ile Süreya’dan
Yaşayan nice kalem kokacak
Sığındığım odada
Her birine sarılacağım üşüsem
Her biri açılacak başka bir kapıya
Düşeceğim yollara
Her birinde çakılacak kibrit hasretin yangınında
Biliyorum şairini yitirmiş bir mısra vuracak beni bu akşam
Hangi hecesinde ölürüm belirsiz
Beklemeklerden uzun
Bazen yaşamak
Ölmeklerden zor
Sevda hele sevda
Bir de şu umut var ya
İlle dayan diyor bana
Nasıl da ağır bastığım toprak kadar
Yanmışsın da memleket derdine
Yoksul analara
Zamlara
İhanete
Savaşa yalanan
Dili din Siyonist uşaklara
Taşımak ne zor bu zamanda
İçinde aşk
Yüreğinde hasret tutunmuşsa
Dizlerim sancıyor anne
Bunca yük çok geliyor dik durmaya
Bir şiire sarılacağım bu akşam
Ad konulmuş insanlar
Öyle yabancı ki bana
Belki tutar ellerimi
Düşersem yazılmış mısra