SADECE SEVDİM
Daha dün çocuktum.
Ailemin bütün fertleri yaşıyordu.
Okula gidiyordum.
Sokakta arkadaşlarımlaydım.
Bisikletimi sürüyordum.
Saklambaçlar, kovalamacalar, beş taşlar, oynuyordum.
Babamla tavlada kapışıyordum.
Sonra büyüdüm.
Sokakta artık oynamıyordum.
Çünkü genç kızdım.
Okul da bitmişti.
Çalışma hayatına geçmiştim.
İnsanları tanımaya başladım.
Tanıdıkça şaşırdım
Zalimliklerine hayretle baktım.
Onlardan hemen kaçtım.
Ailemin sıcak kollarına sığındım.
Yavaş yavaş ailemde de eksilmeler çoğaldı.
Ölümle de samimiyetimiz arttı.
Yakınlarda olmazsa anlamıyorsun.
Bilmiyorsun o meretin aldığını bir daha vermeyeceğini.
Hem de bedelli öğrendim.
Ölümden korkmaya başladım.
Artık orta yaştaydım.
Bir iki derken bir sürü sevdiğim yoktu.
Acıları yüreğimde taş oldu.
Anılar can yoldaşıydı.
Rüyalarım onlarlaydı.
Hayallerim azalmıştı.
Ama ben bir türlü zalimleşemedim.
Kötülüğü bir türlü bilemedim.
Bilenlere de yol verdim.
Çünkü ben sadece sevmeyi bildim.
O yüzden de hep çocukluğumu özledim.
Babamın güvenli kollarında olmak istedim.