PERDELER ARASINDA
Gözlerin konuşur, ben susardım.
Her bakışında bir iz vardı;
ya gel ya git.
Bir anlık değen o bakışma için
ben, yüzlerce şiir yazardım,
bir an bile durmadan.
Gözlerinin kahvesi kalbime inlemişti,
içimde bir “keşke” ile dolanırdım;
biz hep keşke sözcüğünde kalırdık.
Gözlerin anlatırdı seni bana
bir karanlık kuyu gibi,
içine düşsem çıkamayacak gibi…
Sözler kesilir, gözler konuşurdu.
Perdelerin arasından,
sessizce bakardım,
“Orada mısın" diye.
Her açışımda o perdeyi,
"Bu son" derdim…
Bir baktım, yıllar geçmiş.
Hâlâ varamadım gözlerindeki kahveye;
söyle, bu adil mi?
Son kez açtım perdeyi,
yine sana baktım, gözlerine rastlamak için
yoktun orada, bir daha açacağımı bile bile
kapatım perdeleri...
Hâlâ varamadım gözlerindeki kahveye.
Söyle, bu adil mi?
***