ÖYLE İŞTE
Nazlanacak kimsen olmayınca,
Anlatamadıklarını yüreğine hapsedersin,
Onun ağırlığı yüzüne vurur,
Acıların gözlerinden akar ama,
Halini soranlara iyiyim dersin.
Nemli gözlerini kendinden bile saklarken,
Gözyaşlarını içine akıtırsın,
Göz pınarlarını gözyaşlarınla silerken,
Dudağının ucundaki sahte tebessümle,
Soranlara yağmur yağıyordu dersin.
Kalabalık içindeki yalnızlığın,
Seslerin içindeki sessizliğin,
Arşa kadar yükselen sessiz çığlığın,
Deler geçer beynini yüreğini her bir yerini,
Sana bakanlara ise her şey yolunda dersin.
Duvarı nem çürütür insanı gam demişler,
Sen ne kadar gayret çaba göstersen de ,
Hayat vurdum duymazdır her zaman, her seferinde,
Yaşadıkların ise akılalmaz,
Neydim, ne oldum, ne olacağım,
Soruları düşüncende birbirini kovalarken.
Bakmışsın elinde bir kalem,
Kafanda gezinir dünya âlem,
O anda çalan duygulu bir melodi,
Seni o ortamdan alır çıkarır,
Güzel yürek dökümü bir şiir yazdırır.