ÖĞRENİYOR İNSAN
Bir zaman sonra
Öğreniyor insan yalnızlığın
Sessiz haykırışlarını
Farketmiyor meçhuller
Şarkılar dinlenmiyor
Hayatın tek başınalığında
Öğreniyor insan
Severken yalnızlığın hâlini
Papatyaların yalan falını
Gelinciklerin nazlı salınışlarını
Unutuyor âşık olduğu
Gözleri simayı okşadığı saçları
Artık sessizliğin koynunda
Her türlü yalandan uzak
Tek başına yıkılmaz bir
Heykel gibi rüzgârlara
Göğüs acıyor korkusuz
Öğreniyor insan korkmamayı
Biliyor sevgi ve aşkın
Yürek acısını sadece mıraldanıyor
Zamanın hiçlerine
Yıkamazsınız yalnızlığımı
Evrildim çevrildim yenildim
Şimdi yalnızlığımda
Yenilmez bir benlikte
Öğrendim işte sevmemeyi
***