ÖFKELİ ADAM
Takım elbiseli öfkeli adam.
Kendisiyle bile kavgalı her an.
Yanında basma elbisesi içinde
güleç yüzlü bir kadın.
Diktiği buruşuk elbisesiyle
Fotoğraf makinasının kadrajına poz vermişler.
Zoraki bir gülümseyiş
Sevmeden, sevilmeden yıllar geçmiş.
Sahte; canım, hayatım demeler
Mutlu gibi görünmeler
Aldatılmış bir kadın.
Ama kadının aldırmayışı ya da
anlamayışı
Belki de kabullenişi veya cahilliği
Erkeğin de işine gelişi
İstediği gibi eğlenişi
Kadın da gurur yapmamış
Belki de düzenini bozmamış.
Ne adam kadını ne de kadın adamı sevmiş.
Evlen demişler evlenmişler.
Yabancı gibiler sanki
Yılların karı kocası değilmiş gibi.
Kabahat kimde bilinmez
Ne konuşmuşlar
Ne de kavga etmişler.
Adam dediği dedik zaten
Kadın da sessiz ama arkadan iş çeviren.
Kadın erkeğin hizmetini görüyor
Boğaz tokluğuna çalışıyor.
Adamın ilk sevgilisi nerede acaba?
Belki burada, belki Almanya'da.
Bir ara son sevgili
Şimdi o da gitmiş.
Hovardalığı bir şey sanmış
Evlilikte zaten olmamış
Ruhu hep mutsuzluk dolmuş
Sevmekten, sevilmekten nasibini de almamış
Sevgisizlikle geçmiş yıllar
Bir dolu yaşanmamışlıklar.
Sonunda yaşlanmışlar işte.
Beyazlayan saçlar, takma dişler, hastalıklı yıllar
Hastaneler, fizikler, kaplıcalar.
Bundan sonra kadın mecburen erkeğe tahammül ediyor.
Şimdiki aklı olsa asla evlenmez bu adamla.
Erkek de ona bakması için kadına göğüs geriyor.
Ya kadına bir şey olsa bu saatten sonra kim bakar ona
Çünkü kıramaz kendine bir yumurta.