MAZİDEKİ O DEM
Tutuldu dilim, devranın çarkını görünce.
Devran bir fâni, hayal üzerine yaslanmış,
Dinmiyor ki gözümden dökülen kanlı yaşlar,
Bağrımda açan yareler, gam ile uslanmış
Gül mevsimi bitti, bitmedi bülbülün çilesi,
Bir sükun kaldı mazideki o demden.
Yanmaksa mukadder, ne gelir ki elden,
Mecnun da muzdarip değil miydi bu dertten?
Âlem der: "Çek bu gamı, sabır ile katlan!"
Bilmezler dertkeşler ah ile hergün cem eyler.
Mihrabı yıkılmış bir harabattır bu gönül;
Uhdesi sineye her gün başka hücum eyler.
***