KOLAY OLMADI YAZMAK
“Bu satırları yazmak hiç kolay olmadı. İçimde bir boşluk, omuzlarımda bir yük var. Ama bu yükü taşıyanın da, bu satırları yazmak için çabalayanın da ben olduğumu biliyorum. Bu yüzden yazıyorum. Belki eksik, belki yarım... Ama içten.”
Yazmalıyım…
Yüreğimdekileri dökmeliyim.
Çünkü ne acıdır, sevdiklerini kaybetmek.
Ve o an anlarsın:
O kadar büyüttüğün duyguların, kırgınlıkların, gururun…
Ne kadar da boşmuş aslında.
“Sakin bir hayatım var” derken,
Birden omuzlarındaki yükü fark edersin.
Sessizce taşımışsın meğer…
Küçük gibi görünen acılar,
Birer birer ağırlaşıp omuzlarında kaldıramadığın yük.
Kalbine yerleşmiş.
Duyguların med-cezirlerde savrulur.
Korkarsın.
Bir hatıraya, bir gülüşe, bir eksikliğe ağlarsın.
Ve sorarsın kendine:
“Değer miydi tüm o kızgınlıklara.”
Değmiyor.
Hiçbir şey o anda kalmıyor.
Sen ne yaparsan yap, olacak olan oluyor.
Birini kaybedince mi fark ediyoruz mutlu olmanın,
Yaşamanın, sevebilmenin kıymetini?
Kırıldık, kızdık, sustuk...
Peki neden?
Kime, neye?
Onca hoşgörüsüzlük, onca öfke…
kimin için gerçekten gerekli miydi?
Hayır. Bu böyle olmamalı.
Affetmek, bu kadar zor olmamalı.
Çünkü affetmek bazen bir karar,
Bazen de sadece affedişin o sessiz gülümsemesidir.
Mutlu olmak için,
Kızgınlığımızı, öfkemizi,
“haklı olma” isteğimizi bir kenara bırakmalıyız.
Bu bir teslimiyet değil;
Bu, gerçek bir dönüşüm olur.
Ve bu dönüşümün kaynağı yalnızca sevgidir.
Sadece sevgi, bütün olumsuz duyguların ilacıdır.
Üzülmeden, kırmadan, dökmeden
Sadece sevmekten geçiyor iyileşmek.
Ancak o zaman hayatı daha derin, daha huzurlu,
Ve daha gerçek yaşayabiliriz.
İçimdekileri dökerken, kalemle kağıt sessiz bir anlaşma yapmış gibiydi. Martı süzülüyor, kalem gülüyordu.
“Değmez”
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz