KENDİME BİR SÖZ
Boğazımda yıllardır çözülmeyen düğümlerle yürüdüm ben...
Her insanın içinde, kimsenin bilmediği bir enkaz vardır.
Ben de payıma düşeni taşıdım. Bazen bir suskunluk oldum kalabalıkların ortasında,
Bazen gecenin en ücra köşesine bırakılmış yarım bir cümle.
Kaç güneş battı ardımdan bilmiyorum artık.
Çünkü bazı hesaplar vardır,
İnsanı çoğaltmaz...
Eksiltir.
Her sabah yeniden başlamanın yorgunluğuyla açtım gözlerimi.
Bir yanım küle dönmüş eski yangınlar,
Bir yanım hala karanlığa inat ışık arayan çocuktu...
Zaman geçti...
Yüzümde ince çizgiler bırakarak geçti.
Eski bir taşın üzerine işlenmiş hatıralar gibi.
Dokunsan toz kalkacak sanırsın. Dokunsan biraz çocukluğum dökülecek avuçlarıma.
Geceler uzundu elbet,
Ay bile bazen bir bulutun ardına çekilirdi.
İnsan kendini dünyanın dışında kalmış gibi hisseder ya hani...
Öyle gecelerdi işte.
Sessizlik geldi sonra.
Uzun.
Derin.
İnsanın içine kadar yürüyen bir sessizlik gibi.
Ama gökyüzü hiçbir zaman tamamen kararmamıştı.
Yıldızlar vardı.
Uzakta da olsalar birbirlerine seslenen insanlar gibiydiler.
Kimi bir şiiri bekliyordu,
Kimi sevdiğini.
Ve anladım ki ikisinin de adı aynıydı...
Özlem...
Bir türkünün içinden geçtim usulca.
Sesimde biraz keder,
Biraz direnç,
Biraz da yenilmeyen bir umut vardı.
Çünkü insan bazen bir ele değil,
Bir ihtimale tutunarak yaşarmış,
Kaç geceyi sabaha bağladım bilmiyorum.
Kaç özlem eskitti yüreğimi...
Kaç sözü içime gömdüm...
Kaç şiiri yarım bıraktım ardımdan.
Ama sonunda şunu öğrendim:
Acı geçmiyor belki,
İnsan onunla yürümeyi öğreniyor.
Yokluk bitmiyor belki
Ama insan yine de bir yerlerde ışık olduğuna inanıyor.
İşte bugün,
Kendime bir söz veriyorum:
Ne kadar yorulsam da
Ne kadar eksilsem de
İçimde kalan o son kıvılcımı koruyacağım.
Çünkü insanı hayatta tutan şey bazen kavuşmak değildir.
Bazen sadece,
Bir gün kavuşacağına dair taşıdığı inançtır.
Ve ben...
O inancı sonuna kadar taşıyacağım.
***