KALMADI ZAMAN
Nasılda çöktü karabulutlar bu kente,
Yaktı günü zehir zemberek,
Aydınlatmaz artık ışıklar zifirini gecenin.
Bakar adam morarmış gökyüzüne,
Dolanmaz alkımı hüzünlerine.
Tükenmişti tutulamayan kahrolası zaman,
Dedi adam artık vakit tamam.
Kalmadı konuşacak zaman.
Ağıtlar yükselir, figanlar çıkar arşa,
Ah gelmez denilen de gelirmiş başa,
Dönüp bakılır bir kez daha acı feryatla,
Sessizce uzanmış yatan naaşa.
Nasıl acı gerçektir bu,
Giden bir daha dönmez asla.
Kanlı yaşlar aktı ciğerine,
Bir kez daha baktı, mor karanlığa,
Dedi adam artık vakit tamam.
Kalmadı konuşacak zaman.
Koştu bir çocuk çığlık çığlığa,
Kustu feryadını kör karanlığa.
Sarılmıştı boş sokaklara, ölümün soluğu,
Sarmıştı her yanı beyaz bir korku!
Köşede yalnız bir kedi,
Mırıltısı yürekten arşı deldi.
Bir köpek uludu soluksuz, uzun,
Bakdı camdan adam dermansız solgun.
Dedi adam artık vakit tamam.
Kalmadı konuşacak zaman.
Ayazında savruldu pencerenin, bir kuş,
O pencere ki her yanını sis sarmış yokuş,
Ötesinde selamladı gideni, başka bir kuş.
Canhıraş gönüllerde zemheri,
Gitti giden, dönmez ki artık geri.
Uğurladı gözleriyle, yanarken yüreği,
Dedi adam artık vakit tamam.
Kalmadı konuşacak zaman.