KADERİN DÖNGÜSÜ
Kim bilir kaç kez düştün bu dünyaya,
Aynı göğün altında, başka bir hikâyeyle…
Bir gelişinde taç kondu başına,
Altın tahtlar, eğilen başlar gördün;
Bir diğerinde nasır tuttu avuçların,
Güneş altında terle yoğruldun sessizce.
Bir ömründe güldün sebepsiz,
Mutluluk sana su gibi aktı;
Ötekinde, geceyi yorgan ettin dertlerine.
Bir zaman aslan oldun,
Dağlar senin sesinle yankılandı,
Bir başka vakit çakal,
Başkalarından artanla sebeplendin.
Hepsi sendin.
Unuttun yaşadığın ne varsa
İçinde derin bir yerde saklandılar.
Kader dediğin şey,
Belki de ruhun kendi kendine anlattığı
Uzunca bir masaldır.
Her rol, her yüz, her acı ve her sevinç,
Aynı hakikatin farklı aynasıdır.
Zaman dediğin ise;
Bu aynanın önünden geçip giden gölgeler.
Öyleyse direnme bu akışa!
Ne eksik kalana yan
Ne fazla olana aldan.
Çünkü bugün yük dediğin,
Yarın hatırlanmayan bir gölge olacaktır.
Bugün sevindiğin ne varsa
Yarın yeni bir hikâyenin başlangıcı.
Razı olmak, boyun eğmek değildir,
Razı olmak; anlamaktır.
Farkına varmaktır,
Bazen susarak bazen kabullenerek
Bazen de sessizce içinden geçip giderek.
Ve belki de en büyük bilgelik şudur;
Hangi bedende, hangi rolde olursan ol,
Kendi yolunun yolcususun.
Ne zirve sana ait kalır
Ne dip sonsuza kadar seni orada tutar.
Üzerinde yürüdüğün kader.
Ve her dönüşte, biraz daha insan
Biraz daha hakikate yakın olursun.
Sevgi ile kalın.
***