KAÇ GECEYE SIĞAR BİR ÖZLEM
Gece, kalbimin en sessiz yerinde büyür;
Bir yel gibi eser içimde, kaybolan anılar.
Bazen gök yarılır düşlerimin üstüne,
Karanlıkla yarışır nefesim.
Yastığımda yankı bulur yalnızlık;
Ellerim üşür, içimse yanar.
Ne tarafa dönsem, hüzün giyer duvarlar.
Kaç defa sustum, kelimelerim kırılmadan?
Kaç cümle sakladım dilimin ucunda…
Söylesem acıtır, sussam yakar.
İçimde bir şehir yanar sessizce;
Sokaklarında adın yankılanır geceler boyu.
Her sustuğumda biraz daha sen olurum;
Sessizlik bile senden ödünç alır rengini.
Bir yürek kaç defa dağılır da yine çarpar?
Bir nefes, kaç sevdaya yeter?
Sol yanımda bir yangın büyür;
Zaman durur, gözlerim donar.
Sensizlik…
Bir ömrü taşıyacak kadar ağırdır.
Bir çığlık gizlidir her gülüşümde;
Kimse duymadan kırılır içim.
Bir adım atsam, izine değer gölgem;
Bir an dursam, sesin düşer kalbime.
Bu şehir bile seni anlatır bazen;
Sokak lambaları kadar yorgun,
Sabah kadar uzak, sen kadar imkânsız.
Geceler uzar, ben kısalırım;
Adını andıkça biraz daha eksilirim.
Bir şarkı çalar, seninle başlar,
Yalnızlığımla susar yüreğimde.
Kaç cümleye sığar ayrılığın ağırlığı?
Kaç dua taşır seni Tanrı’ya?
Uykulara küser gözlerim;
Seni düşünmek bile yorar bazen geceleri.
Her karanlıkta yüzün düşer içime;
Bir yara olur her hatıran.
Düşle gerçeğin tam ortasında kalırım.
Ne tam uyanığım, ne de uyuyorum artık;
Sadece sensizliğin içinden geçiyorum, ağır ağır.
Söndü kelimeler, suskun kaldı dudaklar;
Her duada bile eksildi biraz senden.
Aşk dediğin de yorgun düşüyor sonunda;
Bir iz kalıyor yalnızca,
Savrulan bir ömürden…
Anıların ağırlığı düştü omuzlarıma;
Zamanın eskittiği ömürden...
Bir kalp, kaç geceye bölünür de ölmez?
Kaç özlem bir insana fazla gelir?
Ben saymayı unuttum çoktan…
Zaman bile bizden yana değil artık.
Ve hâlâ içimde bir ses;
Aynı soruyu fısıldar her gece:
Kaç geceye sığar bir özlem?
***