İNSAN BİLMİYORDU
Bir masal,
Belki bir şiir,
Uykuya davet eden...
Çok uzakta kaldı dün
Tüm masumluğuyla.
Yarı ateş kuşları,
Yarı ateş tuğlası gibi,
Zamanların ötesindeki
Zamanlardı.
Her şey dile gelirdi,
Tek bir söz söylemeden.
Bakardı cehennem:
"Nasıl cennet oldum?" diye.
Susuz toprakta tutmam, diyene,
Binbir umutla rastlanmazken,
Hikâyeler ağızdan ağıza dolaşırken;
Kargalar kalem oynatıp,
Baykuşlar bilge bilge düşünürken,
Güvercinler postacı,
Şahinler gözcü,
Kaleden kaleye giderken,
Bülbül ötüşleri...
İnsan bir Shakespeare,
Bir de karanlığı bilmiyordu,
Birbirine yol yoldaş olurken.
***