HUZURUN TAM ORTASINDA
Akşam güneşi, bahçedeki çiçeklerin üzerine bal rengi bir örtü sererken Elena, eski ahşap sıraya oturdu. Uzun gümüş saçları omuzlarından aşağı dökülüyordu. Elleri, yılların izini taşıyan parmaklarıyla kucağındaki eski kitabın sayfalarını okşuyordu.
Bir zamanlar koştuğu, âşık olduğu, yıkıldığı ve yeniden ayağa kalktığı tüm yollar bu kitabın satırlarına gizlenmişti sanki. Her sayfa bir mevsimdi her cümle bir veda ya da yeni bir başlangıç.
Derin bir nefes aldı. Çiçeklerin kokusu ciğerlerini doldurdu. Bileğindeki rengârenk bilezikler hafifçe şıngırdadı. Artık ne gençliğin telaşesi vardı ne de yaşlılığın korkusu. Sadece buradaydı. Tam burada…
Gülümsedi. Gözlerinin kenarındaki ince çizgiler, hayatın ona hediye ettiği en güzel haritalardı.
Bir sayfa daha çevirdi. “En güzel hikâye” diye fısıldadı kendi kendine. “Hâlâ yazılmakta olanıdır.”
Ve bahçe o anda, dünyanın en sessiz ve en hakiki mutluluğuyla doldu.
***