HERKES KENDİ DÜNYASININ İNSANI OLMALI
Ahşap kapılı evin, mor salkımlı bahçesinde dizlerimin önüne çöksem,
gözlerinin içine baksam,
Sonra kalksam ,kulağına bir çift kiraz taksam ...
Bahçenin tam ortasında duran tulumbadan su çeksem.
Evden bakır cezveyi kapıp gelsem közde sana kahve yapsam ..
Gülüşünle kahveyi tatlandırsam ve seni yaradan Allah'a kırk yıl kurban olsam...
Senin mutlu gününde, mutlu gününle ,mutlu gülüşünle, mutlu olsam.. Sonra hayata gözlerimi yumsam...
En büyük mutluluk sevildiğini bilmektir.
İmkansız mı gözlerinin derinliğinde boğulmak.. İmkansızı başarmak ta bir çeşit eğlence değil midir?..
Hayaller geleceğimizi yönlendirir.
En güzel eğlence ,hayallerimizi hayatımızın yarısına eşitlemektir.
İnsanlar umutlarının peşinden mi koşmalı?..
Yoksa kendisine koşacak kadar, bir umut mu bulmalı...
İşte orası bilinmez muamma...
İnsanın,
Ya koşacak kadar bir umudu olmalı,
Ya da kendine bir umut yaratacak kadar dermanı olmalı....
Ya da, Allah ne verdiyse onu yaşamalı...
Ne şekilde olursa olsun ,
Kim olursak , olalım..
HERKES KENDİ DÜNYASININ İNSANI OLMALI...