HAYAT DEVAM EDERKEN
Bazen sessizliğinle birlikte ovuşturduğun sıcak avuçlarının ritmine takılır istemsizce gözlerin. Yokluğun bakışlarından süzülen hüznün köpüğü amaçsızca beyninin kıvrımlarında dolaşır. Kopuk düşünceler kapanında bir söz, bir bakış, bir hareket durmadan defalarca denklanşöre basılı parmak misali flaş haber geçer ekranın ön yüzünde.
Anlamsızca sabit kalıntı hayallerin peşinden ipi kopuk uçurtmadır şimdi hislerin. Hepsi yer değiştirir. Güven yerini sadakatsizliğe, sevgi nefrete, merhamet sağır vicdana, özlem sılaya, vefa arsızlığa, dostluk düşmanlığa. Dönüşmesi, an kadar kısa, oluşumu yüzyıl kadar uzun.
Sonra zaman tünelinden geçen piri fani misali hayatın borç defteri elinde kalanlar ve gidenlerin hesabıyla kalınır ..
"Kitaplardan ve ayraçlardan ve bardak altlarından ve kedilerden ve gündüzlerden ve gecelerden ve yerlerden ve göklerden başka kimimiz neyimiz kalır?" der gönül denilen yabancı misafir.
Evet, ölenlerin ardından yaşandığını, ölenle ölünmediğini herkes bir gün öğrenir. Ama eksilerek, azalarak, sakatlanarak, bir yeri koparak yaşandığını...
Varlığına alıştığın bir nesneden, özneden kopmak güç gelebilir...
Yaşamak, pek çok şeyden kopmasını öğrenmektir de...
Yalnızlığın uçurumları mı derin olan? Yoksa ayrılığın mı dağları yüksek?
Şimdi bir mayıs kırlangıcına son bakış borcum, bir katran soluklu yalnızlık, yare saklanan misafir şekerinin teki, soluk benizli yorgun çocuk işçi bakışı, bayat ekmek misali ufalanmış bir kalp, kış soğunda yorgana muhtaç bir sırt, gidilmemiş bir sinema bileti, bir dudak payı bırakılmış soğuk çay, boş bir çerçeve, zamansız bir saat, intihara durmuş bir gurur ve gelecekten çalınan umutlar....
Yine de,
Akıp geçtim dere üzeri bir yaprak misali. Geçerken suladım kuru toprağı. Vatanına kavuşurcasına sarmaladım tüm dostları. Akan hep sevinç göz yaşları olmalı. Hayat buz sıcaklığından soğuk tenlerden akmalı. Yolumuza ışıklı pervaneler çıkmalı ve tadı ruhumuzun damağında kalmalı.
Dileği ve esenliğiyle...
Yaşıyorum, yaşıyorsun, yaşıyorlar.
Admin