GURBET
Salma beni ırak sensiz ellere
Solmasın bahçemde açan güller
Şimdi ben uzak gurbet ellerde
Dilimde hasret kokan yanık türküler
Bahçemde yeşerir salkım söğüt
Evladından sana olsun bu öğüt
Verme beni istesem de yaban ellere
Ninni söyleyip kucağında sen büyüt
Bahçemizde mavi, pembe sümbüller
Hani ben gidince açacaktı gonca güller
Şimdi ben uzak gurbet ellerde ağlıyorum
Dallar açmayınca , kahrına susmuş bülbüller
Beşik gıcırtısını ninni bilip öyle uyuduğum
Göz yaşımı mama şerbeti diye yuttuğum
Sıladan uzaklarda kahretmesin yokluğum
Şöyle söyle, nerde benim çocukluğum?
Erik ağacında ötüşürdü çifte kumrular
Sessizce ağladığımı onlar bile duydular
Göz pınarlarımda akan yaşlar kurudu
Ne gecem belli,ne gündüzüm bana yar
Yıldızım söndü, kaçtı gitti tüm uykular
Merdiven eşiğinde ıslak iki izim kaldı
Ben gittim amma aklım hep sizde kaldı
Giden gelmiyor mu, kınalı kuzum demiştin
Sevmediğim yalan, sevdiğin de mi yalandı?
Gül Dalında Bülbül Garip
Vuslat bana
Kim bilir ne zaman
Bir gün elbet gideceğim
Bilirim...
Söyleyin
Umutlanmasın
Yol gözleyip
Bekleyenlerim...