GÖNÜL KAHVESİ
Bir şiir istedin benden
Başlığı hazırdı zaten, “Gönül Kahvesi”
Ben de oturdum
Fincanı değil kelimeyi koydum ateşe
Önce gönül diyorum
Telvenin dibe çökmesi gibi ağır
Sonra kahve
Hatırı kırk yıl sürecek bir bahaneyi hafifletmek için
Bu dizede su kaynıyor
Bu dizede biraz susuyorum
Sözün kendi buharında demlenmesi için
İlk yudumda sadece duman var, koku var
İkinci yudumda
Seni bir fincan başında tutma isteği
Telvede fal yok
Sadece bu satırları yazarken
Kendini izleyen biri var
Köpüğü kaçtı mı dersin
Kaçsın
En iyi şiirler
Biraz taşmış olanlardır
Buyur al
Soğumadan içilsin diye
Yazıldı bitti, buraya kondu
Gönül kahvesini içen bilir
***
Editör: Nevin Bahtışen