EYLÜL'Ü BANA GERİ VER
Karşılıksız bir aşk hikâyesi..!
Ekim bana doğru koşuyor,
Ben ise eylülün gözlerine bakıyor,
Gitmesin diye ellerinden tutuyorum.
Sorsana bana ben iyi miyim..?
Yine ben de mevsimlerden gece !
Ya sende ya sende..?
İlkbahar, yaz, sonbahar, kış...
Yoksun!
Eylül belki de güneşe son kez izin veriyor.
Penceren var, duygu var, aşk var, bakışların var,
Sen yoksun, karanlıktayım..!
Gecenin postuna oturmuşken hayallerim,
Ben yalnız halimle güneşin vurduğu yüzünü seyrediyorum, nasılsa özlemeye alıştım.
Gecelerde bana kahır var..!
Ben yanarken...
Ya sen sevgilim, ya sen?
Hasrete son kez izin veriyor musun?
Ay ve yıldızlar seni taşıyor sanki..!
Her an kucağıma bırakma umudu var.
Bu aptalca düşünce değil mi..?
Bunamış bir aşk hikâyesi bu..!
Dün gibi deli, bu gün gibi divane.
Eylül diyorum sevgilim, eylül...
Pencerenin ardında gölge, rüzgârın salladığı perdeler, yağmura aldırmayan saçların...
Aşkı bir yudumda içmiş sarhoş biriyim.
Bir bakışta yürek eriyor, tüm bu olanlar eylülde...
Ey geçmişten geleceğe beni üşüten sen, ayazın vurduğu mevsimim
Eylül'ü ver bana...