EY KALEM
Ey kalem
Ben şair değilim
Hayat yolunda bir yolcuyum
Aşka düşmüş bir mecnunum
Yitik bir sevdanın kurbanıyım.
Ey kalem
Ben yazar değilim
Yazamam kalbe dokunan yazılar
Savrulur gider masadaki kağıtlar
Dinmez ruhumdaki sessiz feryatlar.
Ey kalem
Ben bir hiçim
Dile getiremem yüreğimdeki acıları
Dost görünen sinsi şeytanları
İnsanı hayattan soğutanları
Dostça yaklaşıp şeytanca vuranları.
Ey kalem
Lâl oldu dilim
Karanlığa düştü her halim
Ziyan oldu bütün emeklerim
Hüzünlerle doldu taştı yüreğim.
Ey kalem
Sen susma
Akıt mürekkebini kağıtlara
Mahzun yüreklere darılma
Onlara tercüman ol varlığınla
Sen susarsan bil ki onlar biter
Sen onlara yoldaş ol
Onların konuşan dili ol...