DUYGULAR ARENASI...
Kalbi kırık hazan kuşları yakama yapışmış, hesap soruyorlar benden.
İki yüzlü dünyanın karanlıklarında yol almanın günahını omuzlarıma yükleyerek.
Oysa ben, hüzün bağlarından toplanan üzümlerin şarabını yudumlarken serabı seyrederek gözlerimle hüzne and içmiş adamım.
Bir yudum insan olmanın babında.
Eylül bile anlayamıyor beni. Anlayabilseydi görecekti. Sabah göz yaşlarımdaki iz, kuruyan yaprakların üzerindeki çiy damlalarından.
Her şey son gidişini bende uğurluyor belli ki. O yüzden hiç bitmiyor kulaklarımdaki çınlamalar.
Yanılgılardan doğan yenilgilerde tatmışım hüznün tadını. O günden beridir hep hüzün, dermansız dert gibi işte ey hüzün!
Hangi derde bulunabilir ki içinde çözüm. Benimle mutluluk oyunu oynamaya kalkma sakın! Yaralar daha çok depreşiyor içimde akın, akın.
Yerle gök arasında parçalanan hayal molekülleri, kendine bir yer arıyor. İstemem uğramayın düşlerime.
Bana hüzünlü gülümsemeler yakışıyor.