DUMANLIDIR DAĞLAR
sabah güneşi dökülmüş
aydınlık sulara,
anaç badem ağacı uyanmış bahara.
seher yelinde çiçek kokuları,
yürek parıltısında hasret
uçup gider uzak denizlerin kanyonlarına.
dumanlıdır dağlar,
bir yanı güneşli, bir yanı kar,
uzaktır gidip gelinmez.
sürü sürü keklikler,
al turnalar geçer üstünden,
su başlarında güvercinler.
döğüşenler de vardı burda
çatal yürekli, yiğit,
korkusuz, kahraman...
Köroğlu yaşadı bu dağlarda,
civanmert, selvi dalı gibi,
İyi tanırdı dağ geçitlerini.
aman vermezdi
haksıza, hayına, çıyana,
mazlumun canına kıyana.
içlenip uzaktan bakardım dağlara,
elvan elvan çiçek yangını,
Köroğlu olasım gelir.
dem çeker kuşlar,
yüreğimde al yangınlar,
kan kesmiş kırmızı güller.
uzadıkça uzadı hasret,
bir yanım kıraç,
bir yanım bahar.
bilmem ki kaç ayrılık yaşadım,
kaç ayrılık treni kaçırdım,
gömdüm yüreğime yas çiçeklerini.